ดูเถอะเบื้องล่างนั่น เสียงที่เคยเเซ่ซ้องเงียบลง กลิ่นหอมของธูปกำยานก็เจือลง...
ดูเถอะในเทศกาลเหล่านั้น พวกเขาลืมเลือนเราไป พวกเขาเซ่นเครื่องหอมแด่ผู้อื่นแทน...
น่าเคืองใจนัก...
เหนือภูผาและหมู่เมฆ ใครเล่าสำคัญตั้งอยู่...
เหนือแผ่นดินของคนเบื้องล่างนั่น และพานทองที่พวกเขาทูนบรรณาการ ใครเล่าเคยเป็นผู้พวกเขาต้องระลึกหา...
สายฟ้าที่เคยคำรางร้อง บัดนี้พวกเขาไม่สนใจแล้วละหรือ? พายุที่กรรโชกพัด บัดนี้พวกเขาหมางเมินไปแล้วละหรือ?
น่าเเค้นใจนัก ความเกรงขามที่ถูกเมินไป... ความศรัทธาที่ถูกท้าทาย...
นี่ละ คือสิ่งตอบแทนแด่พวกเราชาวสวรรค์ นี่หรือสิ่งที่ชาวดินตอบแทนแถนฟ้าอย่างพวกเรา?
เหยียดยิ้ม แต่ปริ่มด้วยความแค้น... จงอย่าท้าทายเรา มนุษย์เอ๋ย จงอย่าท้าทายเรา ชาวฟ้าจะแสดงให้เห็น เมื่อพวกเจ้าไม่ยำเกรง และมอบศรัทธาให้ผู้อื่น
เมื่อพวกเจ้าหันไปหาคางคกทองตัวนั้น ที่ให้ปัญญาซึ่งพวกเจ้่าปรารถนานัก และเลิกที่จะบูชาเราเช่นเดิม
เราจะส่งเหตุอาเพศที่พวกเจ้าต้องโอดครวญ เราจะทำให้พวกเจ้าต้องทุกข์ระดม เราจะทำให้พวกเจ้าต้องหันกลับมามอบศรัทธาและวอนขออย่างเวทนา ให้สาสมกับสิ่งที่พวกเจ้าท้าทายเรา...
หมู่นาคเริงระบำพรำสายฝน... ในสระซึ่งสมควรเป็นของเรา...
หมู่ชาวดินสรรเสริญพืชพันธุ์ที่งอกสมบูรณ์... ใช้พรที่ได้รับ ขับเคลื่อนวัฏจักรของตน...
เช่นนี้... ผู้ใดครองวัสสาน ผู้นั้นก็ได้อาหาร...
ผู้ใดได้อาหาร... ผู้นั้นย่อมอยู่เหนือทุกสิ่ง!
เสียงกรีดร้องปนคู่สายฟ้าที่ฟาดคำรณ หมู่นาคแตกฮือจากงานเทศกาลของพวกตน...
ดาบสวรรค์และขวานฟ้า แก้วมณีฉาดฉาย วัชระเเห่งอำนาจ จะมนุษย์หรือเดรัจฉาน ผู้ใดก็ไม่อาจต้านทานอาญาสวรรค์ไปได้
พิษนาคแม้เทียมสุริโย ก็เป็นเพียงอำนาจกระจ้อยร่อย เพียงตัวพญาล้มท่าว ตัวบ่าวก็แตกฮือ...
ชาวสวรรค์ระเริงยิ้มปรีดี สระซึ่งตั้งอยู่เพียงเอื้อมมือแต่มิเคยได้สัมผัส บัดนี้ตกเป็นของแถนฟ้าแต่ผู้เดียว
นาคร้องโอดครวญต่อหน้าประตูสวรรค์ที่ใกล้หับบาน...
"แต่สระนี้ไม่ใช่ของท่านแต่หมู่เดียว!"
ชาวสวรรค์กรีดยิ้มเย็น ชายมองด้วยเพียงหางตา
"มันคือสิทธิ์ซึ่งควรเป็นของเรา แลบัดนี้มันก็เป็นของเราเเต่เหล่าเดียว!"
"แล้วเหล่าชาวดินเล่า?" นาคตนหนึ่งยังร้องท้วง "ได้โปรดเถิด เทวา... พวกเราต้องเข้าไปทำพิธี มิเช่นนั้นสายฝน..."
เมื่อลั่นดาน ไม่มีคำตอบสำหรับผู้ทำพิธี ยังมีก็เพียงเสียงหัวร่อระเริงของชาววิมาน...
อา... อำนาจและศรัทธา...
อา... กำลังที่จะกุมชะตากรรม...
ดูเถอะ เบื้องล่างนั่น... เมฆหม่นจะขจรกำจาย บดบังแสงทองที่พวกเจ้ากำเริบหวังจนสิ้น...
ดูเถอะผู้คลุกคลานอยู่บนพื้นดิน เป็นความผิดของพวกเจ้าเองที่ท้าทายต่อเรา!
อา... จงคอยดูต่อไปเถิด...
+_+_+_+_+_+_+_+_+_+
edit @ 23 Mar 2012 23:45:11 by QCON
